|  | Oficjalna Strona Internetowa Parafii
pw. MATKI BOŻEJ CZĘSTOCHOWSKIEJ
WODZISŁAW ŚLĄSKI / WILCHWY | 
|
Apostołowia Bożego Miłosierdzia (Apostolat Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia) - bo taka jest poprawna nazwa
Koronka do Miłosierdzia Bożego
Na początku : Ojcze nasz....,Zdrowaś Maryjo...., Wierzę.....
Na dużych paciorkach -1 raz:
Ojcze Przedwieczny, ofiaruję Ci Ciało i Krew, Dusze i Bóstwo najmilszego Syna Twojego, a Pana naszego Jezusa Chrystusa na przebłaganie za grzechy nasze i całego świata
Na małych paciorkach- 10 razy;
Dla Jego bolesnej męki miej miłosierdzie dla nas i całego świata
Na zakończenie - 3 razy:
Święty Boże, Świety Mocny, Świety Nieśmiertelny zmiłuj się nad nami i nad całym światem
Pierwotną działalnością Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia były czyny miłosiernej posługi wobec dziewcząt i kobiet, potrzebujących moralnej odnowy, które żyły w naszych Domach Miłosierdzia.
Misja Siostry Faustyny wniosła nowe sposoby apostolatu: m. in. głoszenie tajemnicy Miłosierdzia Bożego i wypraszanie miłosierdzia dla grzeszników żyjących na całym świecie, szczególnie przez praktykę nowych form kultu Bożego Miłosierdzia. Odtąd celem Zgromadzenia jest głoszenie tajemnicy Miłosierdzia Bożego przez : czyn, słowo i modlitwę, przez co siostry swym apostolatem obejmują nie tylko osoby będące pod bezpośrednią opieką, ale cały świat.
Formy apostolstwa
Zgromadzenie pełni swoją misję:
czynem
przez prowadzenie młodzieżowych ośrodków wychowawczych dla dziewcząt potrzebujących głębokiej odnowy moralnej, domów dla samotnych matek, domów opieki społecznej, ośrodków wychowawczych dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnej, internatów oraz przedszkoli i świetlic młodzieżowych.
słowem
przez głoszenie orędzia o miłosiernej miłości Boga wg posłannictwa św. Siostry Faustyny w formie prelekcji w parafiach, więzieniach, grupach modlitewnych, w środkach masowego przekazu; poprzez organizowanie rekolekcji i sympozjów o Miłosierdziu Bożym, a także poprzez formację apostołów Bożego Miłosierdzia w Stowarzyszeniu Faustinum oraz opracowywanie i publikowanie materiałów upowszechniających tajemnicę Bożego Miłosierdzia i posłannictwo św. Siostry Faustyny.
modlitwą
ważnym elementem realizacji charyzmatu jest błaganie o miłosierdzie Boże dla świata poprzez ofiarę i modlitwę: m. in. przez codzienną adorację Najświętszego Sakramentu, a także praktykę nowych form kultu Miłosierdzia Bożego, do których należą: święto Miłosierdzia Bożego, obraz Miłosierdzia Bożego, koronka do Miłosierdzia Bożego, godzina Miłosierdzia
Poniżej zamieszczam Historię Kultu Miłosierdzia Bożego
Początek Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce dała m. Teresa Ewa z książąt Sułkowskich hrabina Potocka, która po śmierci męża wraz z Teklą i Antoniną Kłobukowską wyjechała do Laval (Francja), by tam przygotować się do prowadzenia pracy wychowawczej z dziewczętami i kobietami moralnie upadłymi. Po ośmiomiesięcznej praktyce - pod okiem przełożonej francuskiej wspólnoty zakonnej w Laval m. T. Rondeau - powróciły do Polski i na zaproszenie abp Szczęsnego Felińskiego objęły Dom Schronienia dla dziewcząt w Warszawie przy ul. Żytniej. W uroczystość Wszystkich Świętych - 1 listopada 1862 roku - abp Szczęsny Feliński poświęcił dom i kaplicę. Ten dzień przyjęto jako datę powstania Zgromadzenia.
Ducha i cel istnienia tej młodej wspólnoty zakonnej znakomicie oddaje zdanie założycielki - m. Teresy Potockiej: Czyż to mała rzecz jedną duszę zbawić? Na wzór Zgromadzenia w Laval - w oparciu o jego konstytucje - kształtowało się Zgromadzenie Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce, które przez wiele lat borykało się nie tylko z biedą, ale przede wszystkim z warunkami konspiracyjnego życia zakonnego w zaborze rosyjskim. W tak trudnych warunkach umacniał się i rozwijał charyzmat współpracy z Jezusem w dziele ratowania zagubionych dusz.
Konstytucje Zgromadzenia bardzo precyzyjnie określały, o jakie dusze tutaj chodzi, mianowicie o dziewczęta i niewiasty upadłe, które by zapragnęły porzucić drogę nieprawości i wrócić do służby Bożej (...). Cel ustrzeżenia od upadku nie jest właściwie przedmiotem naszego dzieła. Zgromadzenie powstało więc w tym celu, aby oddać się pracy nad wychowaniem dziewcząt i kobiet potrzebujących głębokiej odnowy moralnej, które z własnej woli pragnęły zmiany życia.
Charyzmat, jaki otrzymało Zgromadzenie u początków swego istnienia, doskonale oddaje scena z jawnogrzesznicą zapisana w Ewangelii św. Jana rozdział 8. Uczeni w Piśmie i faryzeusze przyprowadzili do Jezusa kobietę, którą pochwycono na cudzołóstwie, aby ją osądził. Jezus nie spiesząc się z wydaniem wyroku, pisał palcem po ziemi. Lecz gdy nalegali, powiedział do nich: Kto z was jest bez grzechu, niech pierwszy rzuci w nią kamieniem (J 8, 7). Wtedy faryzeusze i uczeni w Piśmie, uchodzący za sprawiedliwych, zaczęli odchodzić. Pozostał tylko Jezus i ta kobieta, która według Prawa Mojżeszowego winna być ukamienowana. A Jezus, widząc jej skruchę, rozgrzeszył ją i odprawił słowami: Idź i odtąd już nie grzesz (J 8, 11).
Wielokrotnie Pan Jezus podkreślał swoje miłosierdzie wobec grzeszników, które nie polegało na pobłażliwości wobec grzechu, ale na ratowaniu godności człowieka przeznaczonego do życia wiecznego. Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem, aby powołać sprawiedliwych, ale grzeszników (Mk 2, 17) - mówił Pan Jezus do faryzeuszów zgorszonych Jego gościną w domu celnika Lewiego. Syn Człowieczy przyszedł szukać i zbawić to, co zginęło (Łk 19, 10).
W ten nurt zbawczej misji Chrystusa wpisuje się działalność apostolska Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia. Siostry, wypełniając to zadanie, miały świadomość, że spełniają najgodniejszą służbę i oddają największą cześć Majestatowi Bożemu, bo Pan Bóg niczego tyle nie pragnie, jak zbawienia dusz, nade wszystko dusz grzesznych, dla których przyjął ludzkie ciało.
Zgromadzenie wypełniało swe zadania w zamkniętych placówkach, które nazywano Domami Miłosierdzia. Znajdowały w nich schronienie i pomoc te kobiety i dziewczęta, które chciały zmienić swe grzeszne życie. Każda z nich otrzymywała nowe imię, a kompromitujące szczegóły z jej przeszłości znane były tylko przełożonym, gdyż regulamin zabraniał o nich mówić. W wychowywaniu siostry nie stosowały żadnego przymusu, lecz odwoływały się do ludzkiej wolności i godności, a także pobudek płynących z wiary. Ważnym czynnikiem wychowawczym - poza wiarą - była praca, która stanowiła źródło utrzymania i przygotowywała wychowanki do samodzielnego, godnego życia w społeczeństwie. W Domach Miłosierdzia prowadzono pracownie usługowe (szwalnie, pralnie, tkactwo) i pracownie rzemiosła artystycznego (haft biały, kolorowy, introligatorstwo), które postawione były na wysokim poziomie. Część wychowanek pracowała także w ogrodzie, gospodarstwie i przy innych zajęciach, w zależności od predyspozycji. Przez pracę nie tylko uczyły się konkretnego zawodu, ale także kształtowały swoje charaktery, bo przyzwyczajały się do systematycznego wysiłku, wyrabiały w sobie poczucie obowiązku i odpowiedzialności za powierzone zadanie.
Panująca w Domach Miłosierdzia rodzinna atmosfera, oddzielenie od świata, pewna anonimowość, modlitwa i praca przynosiły oczekiwane efekty. Wiele wychowanek wracało do życia w społeczeństwie jako pełnowartościowe jednostki, zdolne do założenia własnej rodziny i uczciwej pracy. Niektóre z nich pozostawały w Domach Miłosierdzia do końca życia jako żywe świadectwo przemiany, stając się nieocenioną pomocą dla sióstr.
Siostry swą misję apostolską rozpoczęły w Domu Miłosierdzia przy ul. Żytniej w Warszawie w 1862 roku. W następnych latach powstał dom w Krakowie przy ul. Smoleńsk (przy kościółku Miłosierdzia Bożego) i w Derdach, a w następnych dziesięcioleciach także w innych miastach. W roku 1878 z inicjatywy Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia z Laval nastąpiło połączenie ze Zgromadzeniem Matki Bożej Miłosierdzia w Polsce, które zgodziło się funkcjonować na prawach wikariatu. Tak połączone Zgromadzenia otrzymały zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej. Po 44 latach doszło do rozłączenia Zgromadzeń i każde z nich od roku 1922 działa samodzielnie. Dom Generalny był już ponownie w Warszawie przy ul. Żytniej, a w kilkunastu miejscowościach w Polsce prowadzone były Domy Miłosierdzia.
W 1925 roku do Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia w Warszawie wstąpiła Helena Kowalska, która otrzymała imię zakonne: s. M. Faustyna. Przebywała w wielu klasztorach Zgromadzenia, najdłużej w Krakowie, Płocku, Wilnie i Warszawie. Pełniła w nich obowiązki kucharki, ogrodniczki i w ostatnim okresie życia - furtianki.
Powołanie Siostry Faustyny do Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia nie było dziełem przypadku. Upewniona przez Pana Jezusa, że jest w tym Zgromadzeniu, do którego ją powołał, starała się żyć jego duchowością i misją apostolską. Poznawała ją najpierw w postulacie, potem przez 2 lata w nowicjacie i w czasie rocznej profesji. Zgodnie z zapisem w Konstytucjach często rozważała tajemnicę miłosierdzia Bożego objawioną w dziele stworzenia, zbawienia i chwały. Od Maryi, Matki Miłosierdzia, uczyła się pełnienia woli Bożej w każdej sytuacji i czynnej miłości bliźniego. Po ślubach wieczystych, rozpalona miłością do charyzmatycznego dzieła Zgromadzenia, pisała: Pragnę się wysilać, pracować, wyniszczać za dzieło nasze - ratowania dusz nieśmiertelnych. (...) Pragnę być pożyteczna całemu Kościołowi przez wierność Zgromadzeniu (Dz. 194). Cieszyła się z łaski powołania do tego Zgromadzenia i miała świadomość, że uczestniczy w Jezusowym dziele ratowania zagubionych dusz. Do swej współsiostry pisała: Co za radość czuję w duszy, że Pan Jezus mnie powołał do naszego Zgromadzenia, które ściśle łączy się z dziełem i posłannictwem jakie miał Jezus - to jest ratowania dusz. (...) My musimy o tym pamiętać, że nasze posłannictwo wzniosłe (...). Musimy mieć w całej pełni ducha i cechy Jezusowe - to jest zupełne wyniszczenie siebie z miłości ku Bogu na korzyść dusz nieśmiertelnych. (...) Co za radość wyniszczać się dla nieśmiertelnego Króla i Oblubieńca swego.
W takim klimacie życia duchowego i apostolskiego Siostra Faustyna dojrzewała do przyjęcia wielkiej misji. Pewnego dnia Pan Jezus powiedział do niej: W Starym Zakonie wysyłałem proroków do ludu swego z gromami. Dziś wysyłam ciebie do całej ludzkości z Moim miłosierdziem (Dz. 1588). Odtąd Siostra Faustyna otrzymywała nowe zadania, nowy charyzmat, który w Kościele dał początek nowemu dziełu - jest nim apostolski ruch Bożego Miłosierdzia. Tworzą go zakony kontemplacyjne i czynne, a także miliony ludzi świeckich zaangażowanych w realizację jej posłannictwa, a więc podejmujących zadanie głoszenia i wypraszania miłosierdzia Bożego dla świata oraz dążenia do chrześcijańskiej doskonałości drogą ufności wobec Pana Boga i miłosierdzia wobec bliźnich. Najpierw te zadania wypełniała sama Siostra Faustyna, potem jej Zgromadzenie i ludzie świeccy, do których docierało orędzie Miłosierdzia Bożego.
W 90 rocznicę swojego istnienia (1.XI.1952), Zgromadzenie w duchu wdzięczności za dar Siostry Faustyny, z pokorą wypowiedziało Akt ofiarowania się Zgromadzenia Miłosierdziu Bożemu, który co roku jest ponawiany w uroczystość Wszystkich Świętych: Boże Wszechmogący, wyznajemy, że jesteś Bogiem nieskończonego Miłosierdzia, które jest ponad wszystkie dzieła Twoje. Składamy Ci hołd najgłębszej czci, miłości, dziękczynienia i uwielbienia, szczególnie za posłannictwo Siostry Faustyny i wyniesienie Jej do chwały ołtarzy. Ojcze Miłosierdzia, który nieustannie darzysz całe Zgromadzenie i każdą z nas swymi łaskami, przyjmij nasze dziękczynienie przez pośrednictwo Maryi, Matki Miłosierdzia, naszej Patronki i Orędowniczki. Dziś na nowo powierzamy się Tobie. Przyrzekamy świadczyć o Tobie modlitwą, pracą i ofiarą. Pragniemy zdobywać i prowadzić innych do Ciebie. Spraw, aby wszyscy poznali nieskończoną głębię Twego Miłosierdzia, zaufali Mu i wysławiali Je na wieki. Amen.
Wraz z rozwojem posłannictwa Siostry Faustyny wzrastała wciąż liczba czcicieli Bożego Miłosierdzia w Polsce i na świecie, w związku z czym zaistniała potrzeba ich formacji oraz zrzeszenia w konkretnym ruchu apostolskim. W tym celu, 6 marca 1996 r. ks. kard. Franciszek Macharski erygował przy sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie
Stowarzyszenie Apostołów Bożego Miłosierdzia Faustinum.
Wyrasta ono z charyzmatu św. Siostry Faustyny, z jej duchowości i misji apostolskiej. Łączy kapłanów, osoby konsekrowane i świeckie, które pragną służyć orędziu Miłosierdzia Bożego.
Ojciec Święty Jan Paweł II w czasie pielgrzymki do sanktuarium w Krakowie-Łagiewnikach(7.VI.1997), nawiązując do posłannictwa Siostry Faustyny, powiedział: Drogie Siostry! Spoczywa na was niezwykłe powołanie. Wybierając spośród was błogosławioną Faustynę, Chrystus uczynił wasze Zgromadzenie stróżem tego miejsca, a równocześnie wezwał do szczególnego apostolstwa Jego miłosierdzia. Proszę was, podejmujcie to dzieło. Dzisiejszy człowiek potrzebuje waszego głoszenia miłosierdzia; potrzebuje waszych dzieł miłosierdzia i potrzebuje waszej modlitwy o miłosierdzie. Nie zaniedbujcie żadnego z tych wymiarów apostolstwa. Czyńcie to w jedności z Arcybiskupem Krakowskim, któremu tak bardzo leży na sercu sprawa czci dla Miłosierdzia Bożego, i z całą wspólnotą Kościoła, której przewodzi. Niech to wspólne dzieło owocuje.
Święta Siostra Faustyna pozostaje najwierniejszą córką Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, a równocześnie jego duchową współzałożycielką. Akt uznania Siostry Faustyny za duchową współzałożycielkę miał miejsce w Krakowie przy jej relikwiach, 25 sierpnia 1995 roku. Ojciec Święty Jan Paweł II kanonizował Siostrę Faustynę 30 kwietnia 2000 roku w Rzymie. W czasie kanonizacji nazwał Siostrę Faustynę darem Boga dla naszych czasów, a orędzie przez nią przekazane znakiem nadziei i światłem, które ma oświetlać ludzkie drogi w trzecim tysiącleciu. Ten dar dał Pan Bóg Kościołowi i światu w Zgromadzeniu Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia.